Obraz „Cisza” z serii „Topnienia lodowców” utrzymany jest w głębokiej, chłodnej palecie błękitów i granatów. Kompozycja ma charakter niemal monochromatyczny, a przejścia tonalne od jaśniejszego, rozmytego błękitu u góry do ciemniejszych, nasyconych odcieni na dole budują wrażenie zanurzenia w bezkresnej, wodnej przestrzeni.

Dolna część obrazu przywodzi na myśl zarys topniejących brył lodu lub ich odbić w wodzie – formy są nieostre, miękko rozpływające się, jakby powoli traciły swoją strukturę. Widać też subtelne, okrężne ślady i faktury przypominające ruch wody, krople lub ślady topnienia, co nadaje całości delikatną dynamikę ukrytą pod powierzchnią spokoju.

Górna część obrazu jest bardziej eteryczna – jasna, lekko zamglona, sprawiająca wrażenie ciszy i zawieszenia. Brak wyraźnej linii horyzontu potęguje uczucie przestrzeni i bezczasowości.

Całość emanuje spokojem, ale jednocześnie niesie nutę melancholii i niepokoju. „Cisza” można odczytać jako moment przejścia – wyciszenie natury, w którym jednak kryje się proces nieodwracalnej zmiany, jaką jest topnienie lodowców.