Ten obraz , podobnie jak poprzedni, zanurzony jest w intensywnej, chłodnej tonacji błękitów, ale sprawia wrażenie jeszcze bardziej przestrzennego i „wodnego”. Górna część kompozycji jest jaśniejsza, niemal świetlista, jakby rozproszona przez lodową mgłę lub światło przenikające przez cienką warstwę topniejącego lodu.

Centralnie widoczna jest pionowa, jasna forma – przypominająca spływającą wodę lub pęknięcie lodowca. Ten element działa jak oś obrazu, dzieląc przestrzeń i kierując wzrok w dół, ku bardziej złożonej, dynamicznej strukturze.

Dolna część jest zdecydowanie bardziej intensywna i „szorstka” wizualnie – pojawia się tam gęsta sieć przecinających się linii, rys i zarysowań. Mogą one sugerować popękaną taflę lodu albo ślady erozji i rozpadu. Te linie tworzą wrażenie napięcia i niestabilności, jakby powierzchnia była w trakcie rozpadu lub przemiany.

W porównaniu z pierwszym obrazem, tutaj silniej odczuwalny jest ruch i energia – mniej statyczne topnienie, a bardziej proces pękania, rozchodzenia się struktur i przejścia lodu w wodę. Całość niesie w sobie zarówno chłód i ciszę, jak i ukryty niepokój, związany z nieodwracalnością tego procesu.